ادامه مقاله معرفی بیماری های اصلی مرغ بومی – بخش ششم برای تهیه محلول واکسن به ازای هر لیتر آب می توان ۲ تا ۲/۵ گرم شیرخشک در نظر گرفت. میزان آب مورد نیاز برای محلول نمودن واکسن بستگی به تعداد مرغ های سالن و شرایط آب و هوایی دارد اما به عنوان راهنما در مرغ های بالغ می توان ۲۰ تا ۲۵ درصد آب مصرفی روز قبل را برای تهیه محلول واکسن در نظر گرفت و در مورد جوجه ها با توجه به سن جوجه برآورد نمود.

بهتر است که وسایل مورد استفاده در آماده سازی محلول واکسن از جنس پلاستیک باشند و از ظروف فلزی به دلیل آزادسازی یون آهن، استفاده نشود. باید توجه داشت درپوش لاستیکی هر ویال واکسن در زیر محلول آب و شیرخشک بازگردد بطوری که واکسن با هوا تماس پیدا نکند. ویال های واکسن توسط مؤسسات تولید کننده در شرایط خلا بسته بندی می شود و با باز کردن درپوش لاستیکی در زیر محلول آب و شیر خشک باعث نفوذ پر شتاب آب به داخل ویال و حل شدن کامل واکسن در آب می شود. جای خالی ویال های واکسن بعد از استفاده در محوطه پرورش رها نشوند بلکه جمع آوری و . ضد عفونی شوند. برای اطمینان بیشتر، برای گله مولد جوان (از ۲۰ هفتگی تا پایان دوره پیک تولید) به ازای هر پرنده ۱/۲۵ ذز و به فاصله یک ماه مصرف واکسن تکرار گردد. مصرف محلول واکسن باید بسته به فصل سال بین ۱/۵ تا ۲/۵ ساعت به مصرف مرغ ها برسد. اگر واکسن در مدت زمان بیشتری (بیش از ۳ ساعت) به مصرف برسد نشانگر این است که میزان آب محاسبه شده جهت محلول نمودن واکسن، زیاد در نظر گرفته شده است و برعکس مصرف زود هنگام واکسن (کمتر از ۱/۵ساعت) می تواند به دلیل تشنگی دادن زیاد به گله و یا محاسبه مقدار آب کمتر برای محلول نمودن واکسن باشد. مصرف دیر و زود هنگام محلول واکسن باعث غیر یکنواختی در مصرف واکسن در گله می شود.

 

معرفی بیماری های اصلی مرغ بومی - مرغ بیمار

معرفی بیماری های اصلی مرغ بومی – مرغ بیمار

واکسن کشته شده

دومین فرم مورد استفاده واکسن، واکسن کشته شده است. این واکسن برخلاف واکسن زنده به جای میکروارگانیسم های زنده، حاوی مقادیر زیادی از باکتریها و یا ویروس های کشته شده است که با نوعی روغن معدنی Adjuvant ترکیب میگردد.

برای استفاده از واکسن کشته شده، پوشش فلزی روی درپوش لاستیکی واکسن برداشته و شیلنگ سرنگ اتوماتیک درون این درپوش لاستیکی فرو و عمل تزریق شروع می شود. این نوع واکسن چون از پیکره اجرام بیماریزا تشکیل شده، لذا حساسیت کمتری نسبت به دما و نور در قیاس با واکسن زنده دارد.

این واکسن در شرایط عادی در دمای یخچال نگهداری می شود و چند ساعت قبل از تزریق بهتر است در دمای اتاق قرار گیرد. لذا برای تزریق بهتر واکسنهای کشته شده بهتر است دمای واکسن در هنگام تزریق حدود ۲۵ تا ۳۰ درجه سانتیگراد باشد. این نوع واکسن به صورت تزریق در زیر پوست (ناحیه گردن) و یا عضلانی استفاده می گردد. بهترین عضله جهت ماندگاری ایمنیت عضله سینه است زیرا میزان عروق خونی عضله سینه در قیاس با عضله ران کمتر بوده لذا میزان دفع واکسن از طریق دستگاه گردش خون کمتر و ماندگاری ایمنیت سلول بیشتر است.

برای جلوگیری از صدمات احتمالی به ناحیه قلب بهتر است تزریق در ناحیه راست عضله ی سینه و به حالت زاویه دار صورت گیرد. تا از ورود سوزن به داخل حفره شکمی و آسیب به پرنده جلوگیری شود. بهتر است که برای تزریق با سرنگهای اتوماتیک (تصویر شماره ۶-۳) از سر سوزن های با نمره ۲۰ تا ۲۲ استفاده شود و قبل از شروع کار با استفاده ازآب مقطر سرنگ از لحاظ کار ومیزان ڈزمکش شدہ توسط سرنگ را تنظیم نمائیم همچنین قبل از تزریق واکسنهای کشته شده، سرنگ اتوماتیک استریل وضد عفونی گردد.

کلمات مرتبط : معرفی بیماری های اصلی مرغ بومی ، بیماری مرغ ، شناخت بیماری مرغ ، انواع بیماری های مرغ ، بیماری های مرغ بومی ، کتاب بیماری های مرغ بومی