غذای مرغ -مواد خوراکی تامین کننده انرژی

جو
غذای مرغ تخم گذار :جو غله ای با انرژی و پروتیئن متوسط است که خصوصیات آن در میان یولاف و گندم قرار دارد .قابلیت هضم جو در پرنده های جوان کمتر است که احتمالا به علت وجود بتاگلوکان هاست. مقدار پروتئین جو به طور معمول 11 تا 12 درصد است که در بعضی شرایط میزان آن به 14 تا 16 درصد هم می رسد .جو حاوی مقادیر متوسطی از بازدارنده تریپسین است که نحوه ی عمل آن به ترتیب قرار گرفتن اسید آمینه آرژنین بستگی دارد.

بیشتر نمونه های جو 4 تا 9 درصد بتاگلوکان دارند هر چند که رویش آن در آب و هوای خشک با رشد سریع و برداشت زودتر می تواند میزان آن را به 12 تا 15 درصد افزایش دهد. به نظر می رسد که اضافه نمودن آنزیم های صنعتی بتاگلوکاناز به جیره های حاوی بیش از 15 تا 20 درصد جو سبب بر طرف کردن مشکلات آن می شود. مطالعات اولیه نشان داده است که هر نوع آنزیم صنعتی بتاگلوکاناز را در هر کیلو گرم جیره فراهم نماید.

باید برای ارزیابی اقتصادی استفاده از آنزیم ها به ارزش غذایی جو توجه کرد. در حالی که بتاگلوکان ها عمده ترین منبع تغذیه پرنده هاست امتا به نظر می رسد که استفاده از آنها در جیره مفسید است زیرا که تغذیه بتاگلوکان ها کلسترول خون پرنده ها را کتاهش می دهد و این اثر مثبت با استفاده از بتاگلوکاناز های صنعتی از بین می رود. احتمالا نحوه عمل بتاگلوکان جلوگیری از عمل اسید های صفراوی بر چربی های موجود در مواد هضمی است.

غذای مرغ تخم گذار

غذای مرغ تخم گذار

گندم
در بیشتر کشور ها از گندم به عنوان منبع اصلی انرژی در جیره های پرنده ها استفاده می شود. در بیشتر مواقع گندم را به طور سنتی به واریته های بهاره و زمستانه طبقه بندی می نمایند در حالی که می توان آنها را به عنوان نرم و سخت نیز طبقه بندی نمود .ارزش غذایی کندم به طور عمده به نرمی و سختی آن بستگی دارد زیرا این دو ویژگی بر ترکیبات آن بویژه پروتئین تاثیر دارد .

در گندم های سختت پروتئین بیشتری در نشاسته موجود است. بنابراین گندم های سخت حاوی پروتئین و لیزین بالاتری هستند. ترکیبات گندم در مقایسه با غلات دیگر تغییرات بیشتری دارد یعنی پروتئین در گندم های سخت ممکن است از 10 تا 18 درصد متغیر باشد که این تغییر به نوع واریته و شرایط کاشت بستگی دارد .

با وجودی که گندم پروتئین بیشتری دارد و انرژی آن هم اندکی از کمتر است اما استفاده بیش از 30 درصد آن در جیره مشکلاتی را بویزه برایی پرنده ها جوان به همراه دارد. گندم حاوی 5 تا 8 درصد از پنتوزان هاست که سبب تغییر در ویسکوزیته مواد هضمی می شود و در نتیجه باعث کاهش هضم خوراک و نیز رطوبت بیشتر بستر می شود.

گندم همچنین حاوی بازدارنده های آلفاآمیلاز است. البته این بازدارنده ها هنوز به طور کامل شناسایی نشده اند .تصور می شود که پروتئین هایی از نوع آلبومین به طور عمده در بخش نشاسته ای گندم وجود دارد و این پروتئین ها با حرارت ملایم در زمان پلت کردن خوراک از بین می روند.

گندم های آسیاب شده بهخ صورت خیلی نرم سبب چسبندگی نوک در جوجه های جوان می شود. پروتئین های گندم خاصیت چسبندگی دارند و به نوک و لبه های دهان پرنده های می چسبند .چسبندگی شدید نوک سبب کاهش مصرف خوراک افزایش مقدار خوراک در آبخوری های قیفی و نیز پدید آمدن محیط مناسب برای رشد باکتری ها و قارچ ها در دهخان می شود. این مشکلات با آسیاب کردن درشت دانه گندم از بین می رود.

یکی از مزیت های استفاده از گندم استفاده آن بهخ صورت دانه کامکل از سن 10 تا 14 روزگی به بعد در جیره پرنده هاست.

افزودن دانه کامل به یک جیره متوازن حاوی مقادیر کافی از مواد معدنی و ویتامین ها یک روش خوب اقتصادی برای مرغدارانی است که خود گمدم کشت می کنند .یک مزیت مهم دیگر برای تغذیه گندم کامل در جیره پرندگان کنترل طبیعی کوکسیدیوز در این نوع تغذیه است زیرا گندم کگامل همراته با خوراک سبب تحریک تحرکات سنگدان و معده شده و تصور می شود که این حرکات در این محیط های اسیدی باعث کاهش ماندگاری اووسیت ها شود.

غذای مرغ تخم گذار

غذای مرغ تخم گذار