پودر ماهی

ادامه مقاله تغذیه های مرغ بومی – بخش دوم : پودر ماهی محصولی است که از پختن، خشک کردن و آسیاب کردن ماهی کامل و یا ضایعات ماهی بدست می آید. پودر ماهی بر اساس مقدار پروتئین، چربی، رطوبت، خاکستر و ازت آن به درجات مختلفی از نظر کیفی تقسیم می گردد. هرچه مقدار پروتئین زیادتر و میزان چربی، رطوبت، خاکستر و ازت آزاد آن کمتر باشد، مطلوب تر است. O) 99 y9 .پودر ماهی عمدتا در پرورش جوجه های یکروزه مورد استفاده قرار می گیرد ابتدایی پرورش برای تحریک رشد جوجههای بومی میتوان ۳ تا ۵ درصد جیره را به پودر ماهی اختصاص داد. پروتئین پودر ماهی دارای ارزش بالایی است و حاوی مقادیر بالایی از لیزین، متیونین و تریپتوفان بوده و مکمل ارزشمند برای جیره های برپایه دانه غلات (ذرت) میباشد. ترکیب پودر ماهی تجارتی نسبتا ثابت بوده و دارای حدود ۶۵ درصد پروتئین خام است که دارای قابلیت هضم بالایی میباشد. پودر ماهی باید در جای خشک و خنک و دور از نور مستقیم آفتاب نگهداری شود. آنالیز سه نوع پودر ماهی تولید داخلی در جدول شماره ۵-۲ نشان داده شده است.

در اثر رشد باکتریها و یا آنزیم های موجود در گوشت ماهی مقداری تری متیل آمین، دی متیل آمین و باز های فرار تولید می شود. به مجموع این گازها ازت فرار تام (TVN) گفته می شود و باعث تخریب و فساد پودر ماهی میگردد. ازت فرار تام (TVN) هر چه کمتر باشد بیانگر کیفیت بالاتر محصول است.

منابع کلسیمی ( تغذیه های مرغ بومی )، دی کلسیم فسفات(DCP)مکمل های ویتامینی و معدنی، نمک و متیونین مهمترین و اصلی ترین اجزای مکملهای مورد استفاده در جیره مرغ های بومی محسوب می گردد.

 

تغذیه های مرغ بومی

منابع کلسیم

کلسیم بعنوان مهمترین و فراوانترین عنصر معدنی در بدن محسوب می گردد که نقش مهمی بر عملکرد پرنده از جمله در رشد جوجه ها و تولید تخم مرغ دارد. میزان کلسیم موجود در مواد خوراکی جیره نظیر ذرت، سویا و غیره قادر به تأمین کلسیم مورد نیاز مرغ ها نمی باشد و نیاز به افزودن مکمل های کلسیمی به جیره می باشد. مهمترین منابع کلسیمی مورد استفاده در جیره طیور در شرایط کشور، صدف و کربنات کلسیم می باشد. البته منابع دیگری نظیر پودر استخوان هم بعنوان منبع کلسیمی وجود دارند که مهمترین مزیت پودر استخوان، نسبت مناسب کلسیم به فسفر می باشد. میزان کلسیم پودر استخوان ۲۶ و میزان فسفر آن ۱۳ درصد است. اما به دلیل احتمال انتقال آلودگی، چندان مورد توجه مرغداران نمی باشد و عمدتاٌ از صدف و یا از کربنات کلسیم برای تامین کلسیم مورد نیاز جیره استفاده می نمایند. استفاده از منبع کربنات کلسیم به دلیل صرفه اقتصادی رایج تر است و استفاده از صدف در جیره نسبت به کربنات کلسیم مزیتی ندارد اگر چه بعضی از محققین معتقد هستند که قابلیت دسترسی کلسیم موجود در صدف بیشتر از کربنات کلسیم می باشد. این محققین معتقدند که صدف مدت بیشتری در دستگاه گوارش باقی میماند و به آرامی در طی یک دوره طولانی حل و بطور پیوسته در اختیار پرنده قرار می گیرد.

اما محققین معتقدند که اندازه ذرات کلسیمی در تغذیه های مرغ بومی نسبت به نوع منبع کلسیمی در جیره از اهمیت بیشتری برخوردار است، به طوری که هر چه قطر ذرات منبع کلسیمی جیره بزرگتر باشد، زمان ماندگاری آن در دستگاه گوارش بیشتر شده، لذا باعث فراهم شدن بهتر کلسیم مورد نیاز بخصوص برای ساخته پوسته تخم مرغ می شود که آزادسازی آهسته کلسیم بخصوص در مواقع تاریکی که پرنده به خوراک دسترسی ندارد حائز اهمیت است.

اندازه ذرات منابع کلسیمی در دوره پرورش جوجه ها بهتر است که بین ۲-۰ میلی – متر(تصویر الف) باشد. در ابتدای دوره پرورش منبع کلسیمی باید کمتر از ۱ میلیمتر و در ادامه با افزایش سن جوجه ها بهتر است که اندازه ذرات کلسیم همانند اندازه ذرات خوراک افزایش و به ۲ میلیمتر برسد. در مرغ های بالغ تخمگذار بهتر است که ۵۰ درصد منبع کلسیمی اندازه آن بین ۲ – ۰ میلیمتر و ۵۰ درصد دیگر بین ۲ تا ۴ میلیمتر (تصویر ب) باشد. توصیه می شود که با ادامه تخمگذاری درصد منبع کلسیمی با اندازه ۲ تا ۴ میلیمتر به ۶۰ درصد افزایش یابد.

کلمات مرتبط : تغذیه مرغ بومی ، مرغ بومی ، تغذیه دادن به مرغ بومی ، نحوه تغذیه مرغ بومی