جیره رشد

ادامه مقاله تغذیه دوره پرورش جوجه بومی – بخش اول : بعد از رسیدن گله به میانگین وزن ۴۰۰ جیره رشد جایگزین جیره رشد می شود. جیرہ پایانی دارای حدود ۱۸ درصد پروتئین و نسبت به دو جیره قبلی تراکم اسیدهای آمینه کمتری دارند. این جیره را میتوان تا سن ۱۲ هفتگی ادامه داد.

پرورش دهندگان جوجه بومی چون نیمچه ها را حداکثر تا سن سه ماهگی به فروش می رسانند، لذا هدف آنها تولید نیمچه با حداقل هزینه بوده و عملاً نیمچه ها (بخصوص در فصل گرما) به وزن توصیه شده در سه ماهگی نمی رسند و خریداران این نیمچه ها باید با تغذیه مناسب کاستی های احتمالی را جبران نمایند. لذا از سن سه ماهگی تا شروع دوره تخمگذاری، جیره ای تحت عنوان جیره پیش از تخم گذاری توصیه شده تا نیمچه ها در وزن مناسب تخمگذاری را شروع نمایند.

این جیره عمدتا از سن ۱۲ هفتگی تا قبل از اینکه میانگین تولید تخم مرغ در گله حداقل به ۵ درصد برسد باید به مصرف نیمچه ها برسد.

برای اقتصادی بودن پرورش مرغ بومی در سطح روستاها لازم است که بخشی از نیازهای غذایی مرغها (تغذیه دوره پرورش جوجه بومی – حدود ۴۰ تا ۶۰ درصد) از ضایعات کشاورزی، اضافه و دور ریز غذای روستاییان و رستورانها، پسچر غلات، علوفه و سبزیجات و همچنین کرم ها و حشرات موجود در محیط تامین گردد و برای تولید بهینه بقیه نیاز غذایی با غذای دستی تامین شود. با ترکیب غلات (ذرت، گندم وجو)، کنجاله های پروتئینی ، نمک و مکمل ها تهیه نمود.

 

جیره تخمگذاری

وقتی میزان میانگین تولید تخم مرغ در گله به ۵ درصد رسید باید از جیره تخمگذاری استفاده نمود. تفاوت اصلی جیره تخمگذاری با جیره های مورد استفاده در پرورش نیمچه ها در ارتباط با میزان کلسیم جیره است. حدود ۹۷ درصد پوسته تخم مرغ را کربنات کلسیم تشکیل شده که برای تشکیل هر تخم مرغ ۲ تا ۳ گرم کلسیم مورد نیاز است و این کلسیم باید از طریق جیره تامین گردد.

بیشتر بخوانید :   تنظیم خوراک مصرفی مرغ های بومی تخمگذار

بر اساس تحقیقات صورت گرفته در مورد تغذیه دوره پرورش جوجه بومی بر روی مرغ های بومی کشور، سطح ۳ درصد کلسیم در مراحل ابتدایی دوره ی تولید (۳۳-۲۶ هفتگی) و میزان ۳/۵ درصد کلسیم در اواسط و اواخر سیکل تخم گذاری (بعد از ۳۳ هفتگی) را توصیه نموده اند که نسبت به میزان کلسیم مورد نیاز برای مرغ های تخمگذار صنعتی کمتر است. علی رغم اهمیت کلسیم برای تشکیل تخم مرغ، باید توجه داشت که مرغ های بومی به افزایش سطح کلسیم و فسفر جیره حساس می باشند و استفاده از سطوح بالای کلسیم با افت تولید تخم مرغ در مرغ های بومی همراه خواهد بود.

 

تغذیه دوره پرورش جوجه بومی

 

همانطور که اشاره شد یکی از ویژگی های جیره تخمگذاری، تراکم بالامنابع کلسیمی در جیره است به طوری که حدود ۹٪ جیره مرغ تخمگذار اختصاص به منابع کلسیمی نظیر کربنات کلسیم و یا صدف دارد. منابع کلسیمی به همراه سایر اجزای کم مصرف جیره مثل نمک، میتونین، دی کلسیم فسفات (D.C.P)، مکمل ویتامین و مواد معدنی و یا آنزیم نزدیک به ۱۲٪ کل جیره را شامل می شوند. به طوری که انرژی و پروتئین لازم از ۸۸ درصد مابقی جیره از ترکیباتی مثل ذرت، سور گوم، گندم، جو، کنجاله سویا، کنجاله کلزا، کنجاله آفتابگردان و یا روغن های گیاهی تأمین میگردد.

بر اساس نتایج تحقیقات صورت گرفته بر مرغ های بومی سطح ۱۶ درصد پروتئین جیره برای دوره تخمگذاری توصیه می شود و با کاهش تولید تخم مرغ و افزایش مصرف خوراک، میتوان میزان پروتئین جیره را به ۱۵ و در نهایت به ۱۴ درصد کاهش می دهیم. از لحاظ میزان انرژی قابل متابولیسم مورد نیاز، عمدتا سطح ۲۷۰۰ تا ۲۷۵۰ کیلو کالری می باشد.

بیشتر بخوانید :   اهمیت رعایت اصول تغذیه مرغ بومی - بخش اول

 

آماده سازی خوراک برای مصرف

بعد از محاسبه جیره بر اساس میزان احتیاجات پرنده، باید مواد خوراکی به نسبتی که در فرمول جیره مشخص شده به نحو مناسبی آماده و با هم ترکیب شده که اولا به راحتی مورد استفاده قرار گرفته و پرنده با قابلیت بالایی بتواند آنرا در دستگاه گوارش خود مورد هضم و جذاب قرار بدهد. دومین نکته اینکه، آماده سازی خوراک باید بصورتی باشد که جیره تولید شده کاملا یکنواخت باشد. عدم یکنواختی و در حقیقت مخلوط شدن نامناسب خوراک می تواند باعث اختلالات متابولیکی و عدم یکنواختی در عملکرد گله شود. لذا آماده سازی خوراک و در دسترس قرار دادن این خوراک بعنوان آخرین گام در فرایند تغذیه محسوب میگردد. قبل از پرداختن به شیوه آماده سازی خوراک، لازم است که با شکل های مختلف خوراک مصرفی طیور آشنا شد.

ادامه دارد …

کلمات مرتبط : جیره مرغ بومی ، جیره بندی مرغ بومی ، خوراک مرغ بومی ، خوراک مرغ بومی ، دان مرغ ، قفس نگهداری مرغ بومی

دانلود pdfاز این صفحه پرینت بگیرید