باروری در جنس ماده

 اگر اسپرم در غدد ذخیرهٔ اسپرم موجود و مرغ تخمکگذاری طبیعی داشته باشد، تخم مرغ به طور معمول بارور خواهد بود. بنابراین عموماً مشکلات باروری انعکاسی از مسائل مربوط به خروس بوده و مرغ تأثیر زیادی ندارد. اغلب مرغ ها، تخم سرخ هایی که تا ۷ روز بعد از جفتگیری طبیعی یا تلقیح مصنوعی تولید می کنند بارور است اما بعضی از تخم مرغ ها تا ۲۸ روز پس از جفتگیری نیز بارور هستند. به نظر میرسد در پرندهها تابوت های فردی (ژنتیکی ) در باروری پس از جفتگیری وجود دارد زیرا صرف نظر از سن، تفاوت میزان باروری پس از یک تلقیح بین پرنده های مختلف مشهود است. همچنین مطالعات نشان می دهد که مرغ هایی که طول مدت باروری آنها طولانی تر است غدد ذخیرهٔ اسپرم آنها حاوی سیتی از ۲۰ اسپرماتوزوا میباشد که نشان دهندهٔ تفاوت های ژنتیکی در حفظ و نگهداشتن اسپرم درغدد میباشد.

باروری و تعداد اسپرم در پرنده ها

بطوریکه قبلا تشریح شد به نظر میرسد بین باروری و تعداد اسپرم هایی که در صفحهٔ  رویانی نفوذ می کنند همبستگی وجود دارد. پس از یک تلقیح با تعداد مشخصی اسپرم، انتظار می رود که با گذشت زمان باروری کاهش یابد. به هر حال این کاهش باروری همراه با کاهش شدید تعداد اسپرم هایی که به صفحهٔ رویانی نفوذ کرده اند میباشد. بر امول و همکاران در سال ۱۹۹۹ نشان دادند که کاهش باروری در مرغ های مسن به دنبال یک تلقیح استاندارد، در ارتباط با کاهش نفوذ اسپرم به صفحهٔ رویانی میباشد. شایان توجه است که باروری مرغ در صورتیکه با خروس های مسن تر (در سن ۹۶ هفتگی در مقایسه با ۳۹ هفتگی ) جفت گیری کند، بهبود مییابد و این بهبود باروری به خاطر نفوذ بیشتر اسپرم است. متاسفانه این داده ها با آنچه که در سن حدود ۶۰ هفتگی در گله های تجاری با افزودن خروس جوان “صورت میگیرد مغایرت دارد. یکی از شروط افزودن خروس جوان به گله، علاوه بر میزان باروری آنها توانایی یا رغبت این خروس ها برای جفتگیری موفق می باشد. افزودن خروس مسن به گله نسبت به خروس جوان مفیدتر است اما این عمل مسائل مدیریتی مربوط به نگهداری خروس های مسن را به همراه دارد. بنابراین اگر برای چنین هدفی خروس ها جدای از مرغ ها نگهداری می شوند آشیانه های با نور آبی، اثر آرام بخش بر روی این خروسها دارد. تحت شرایط جفتگیری طبیعی انتظار میرود با افزایش سن گله باروری کاهش یابد و در این مورد به نظر میرسد اثر مرغ بسیار مهمتر است، بنابراین علاوه بر مسائلی مربوط به نفوذ اسپرم، عوامل دیگری در کاهش باروری با افزایش سن مرغ دخیل هستند. جدول ۲-۶ ارتباط بین باروری در یک گله از مرغ های مادر گوشتی تجاری و میانگین نفوذ اسپرم که توسط شکستن و مشاهده تخم مرغ تعیین گردید را نشان می دهد. این داده ها نشان می دهد که احتمالا با افزایش سن مرغ تعداد یا توانایی گیرنده های اسپرم بر روی سطح صفحه رویانی کاهش می یابد. عموماً چنین برداشت می شود که درصد کمی از عدم باروری در هر سنی مربوط به مرغ باشد. در یک مطالعه تعداد زیادی تلهٔ تخمگذاری برای مرغ هایی که جفتگیری طبیعی داشتند در نظر گرفته شد در حدود ۶ درصد از مرغ ها، ۶۰ درصد تخم مرغ بدون نطفه تولید کردند. اگر این مرغ ها تلقیح می شدند باروری تقریباً طبیعی بود، بنابراین پیشنهاد کردند که دوره های عدم باروری در اثر عدم تمایل جنسی مرغ نسبت به خروس و یا به وسیله انتخاب مرغ ها توسط خروس ها برای جفتگیری به وجود می آید.

شرایط بدنی مرغ

علاوه بر این مشخص شده است که شرایط بدنی مرغ بر باروری آن سوتر خواهد بود بطوریکه همبستگی در حدود ۰/۳ – بین وزن بدن و باروری وجود دارد.  ۱+ از میانگین وزن استاندارد در سن مربوطه می باشد وجود دارد.

کاهش باروری با افزایش وزن مرغ در ارتباط با تغییرات فیزیکی مجرای تخمدان میباشد که خود ناشی از چاقی یا کاهش فعالیت جفتگیری یا جفتگیری موفق است. مک دانیل و همکاران در سال ۱۹۹۵ اظهار نمودند که باروری در مرغ هایی که در تنش حرارتی قرار دارند ( ۳۰ درجه در مقایسه با ۲۱ درجهٔ سانتی گراد) به علت کاهش تعداد اسپرم هایی است که بداخلی لایهٔ پری ویتلین نفوذ می کنند.

در این صورت در شرایط تنش حرارتی کاهش باروری فقط بدلیل مشکلات مربوط به مرغ نمی باشد زیرا اگر مرغ های طبیعی با اسپرم خروس هایی که تحت شرایط استرسی حرارتی بوده تلقیح شوند نفوذ اسپرم به داخلی لایهٔ پری و ایتالین و نتیجتاً باروری کاهش مییابد، در صورتیکه اگر تلقیح با اسپرم خروس های طبیعی انجام شود این مسئله مشاهده نمی شود.

پیشنهادات میکنیم مطالب زیر را در نیز در مورد  جوجه کشی مطالعه نمایید: