سورگوم :

انواع تغذیه مرغ بومی ادامه مقاله اهمیت رعایت اصول تغذیه مرغ بومی – دانه سورگوم یا مایلور از لحاظ میزان انرژی، پروتئین و سایر مواد مغذی شباهت زیادی با ذرت دارد. لذا در صورت موجود بودن سور گوم در بازار و قیمت بالای ذرت، می توان سورگوم را جایگزین بخشی از ذرت جیره نمود. با این وجود به دلیل وجود بعضی از مواد ضد تغذیه ای در انواع تغذیه مرغ بومی نظیر تانن استفاده از این ماده خوراکی را در جیره جوجه های در حال رشد و مرغ ها با محدودیت مواجه می کند. تانن موجود در سور گوم علاوه بر کاهش مصرف خوراک و قابلیت هضم مواد خوراکی باعث اختلال در هضم و جذب پروتئین ها و اسید های آمینه میگردد. به دلیل اختلال تانن با هضم و جذب پروتئین ها و اهمیت مصرف پروتئین ها در مراحل ابتدایی پرورش جوجه ها و یا تولید تخم مرغ توسط گله مولد، بهتر است که این غله در مراحل ابتدایی و در دوره اوج تولید تخم مرغ استفاده نشود. بهتر است حداکثر جایگزینی سور گوم بجای ذرت جیره به میزان ۳۰ درصد کل ذرت جیره باشد.

 

گندم

گندم مهمترین غله تولیدی انواع تغذیه مرغ بومی در کشورمان محسوب شده که از لحاظ میزان پروتئین تنوع زیادی دارد، بطوریکه میزان پروتئین خام گندم می تواند بین ۱۱ تا ۱۴ درصد متغیر باشد. گندم از لحاظ میزان پروتئین و اسیدهای آمینه ضروری نسبت به ذرات غنیتر بوده و انرژی آن بطور متوسط ۳۱۰۰ تا ۳۱۵۰ کیلو کالری است. در پرورش مرغ بومی بصورت سنتی، استفاده از دانه کامل گندم بعنوان خوراک اصلی مرسوم میباشد. اما یکی از مشکلات استفاده از گندم در جیره مرغ های بومی، وجود ترکیبات غیر نشاسته ای (بتا گلوکانها و آرابینو گزیلان ها) میباشد. این ترکیبات نه تنها هضم نمی شوند بلکه با افزایش ویسکوزیته دستگاه گوارش در هضم سایر اجزای خوراک اختلال ایجاد می نماید. این ترکیبات بخش مهمی از دیواره سلولی گندم را تشکیل می دهد. این ترکیبات باعث افزایش چسبندگی مواد گوارشی شده و باعث کاهش سرعت عبور مواد غذایی در روده می شوند. با کاهش سرعت عبور مواد گوارشی، میزان خوراک مصرفی کاهش و مواد مغذی مورد نیاز پرنده تأمین نشده لذا عملکرد مرغ کاهش مییابد. همچنین میزان تولید تخم مرغهای با پوسته کثیف افزایش مییابد. با این اوصاف در جیره مرغ های بومی، حداکثر می توان ۱۵ تا ۲۰ درصد جیره را به گندم اختصاص داد. در صورت به صرفه بودن استفاده از گندم در جیره مرغ ها می توان تا ۴۰ درصد جیره مرغ های بومی را به گندم اختصاص داد، ولی لازمه آن افزودن آنزیم (گزیلاناز و آرابینو گزیلاناز) به جیره است. افزودن آنزیمها به جیره از دو نظر اهمیت دارد، یکی اینکه آنزیمها باعث هضم پلی ساکاریدهای غیرنشاستهای شده و مانع چسبندگی محیط روده و در نتیجه مانع کاهش میزان هضم و جذب مواد غذایی در دستگاه گوارش شده، دوم اینکه استفاده از آنزیم این پلی – ساکاریدهای غیر نشاسته ای هضم و مورد استفاده پرنده قرار گرفته و از دسترس پرنده خارج نشده و باعث می شود مواد مغذی بیشتری در دسترس مرغ ها قرار گیرد. نکته ای که در مورد نوع آنزیم مورد استفاده در جیره باید به خاطر داشت این است که بخشی از فسفر موجود در گندم به شکل اسید فایتیک می باشد که مرغ های بومی علی رغم توسعه دستگاه گوارشی، قادر به هضم اسید فایتیک نبوده و هنگام استفاده از گندم در جیره باید از آنزیمی استفاده نمود که حاوی گزیلاناز، آرابینو گزیلاناز و فیتاز باشد. آنزیم فیتاز در جیره مرغ ها علاوه بر بهبود قابلیت هضم فسفر باعث بهبود استفاده از کلسیم و حتی پروتئین و انرژی جیره می شود.

انواع تغذیه مرغ بومی – گندم

 

برای تنظیم جیره با استفاده از نرم افزار UFFDA این مقادیر در بخش F۵ باید قرار گیرد. با استفاده از آنزیم می توان ۵۰٪ ذرت جیره را بدون کاهش در عملکرد گله با گندم جایگزین نمود. در صورت استفاده از گندم در جیره مرغ های بومی، باید دانه گندم به صورت درشت آسیاب شود، تا مانع تورم روده مرغ ها شود و در صورت عدم مصرف آنزیم، توصیه می شود فسفر قابل استفاده بیشتری در جیره در نظر گرفته شود.

کلمات مرتبط : تغذیه مرغ بومی ، تغذیه مرغ ، تغذیه بلدرچین ، تغذیه مرغ یکروزه ، دستگاه جوجه کشی از مرغ ، نحوه جوجه کشی مرغ بومی