آموزش پرورش مرغ بومی

آموزش پرورش مرغ بومی | کنترل بیماری های انگلی

کنترل بیماری های انگلی

آموزش پرورش مرغ بومی | استفاده از داروهای کنترل کننده کوکسیدیوز، می تواند باعث جلوگیری از بیماری اسهال خونی شود. در فصل شیوع (تابستان)، برای کنترل انگل های خارجی مانند شپشک و کنه مرغی، می توان از سموم با غلظت معین و یا اب تنباکو استفاده کرد. یعنی باید بدن و بال های مرغ ها به وسیله محلول تهیه شده خیس شود.

احداث حوضچه ضد عفونی در جلوی اشیانه در کنترل بیماری ها مؤثر است. با ضد عفونی کننده های ارزان، مانند آب آهک و یا کرئولین حوضچه ها را پر می کنند و در موقع ورود افراد به آشیانه، ته کفش را در حوضچه اغشته می کنند.

تغذیه مرغ های بومی

تغذیه مرغ های بومی

آموزش پرورش مرغ بومی | یکی از خصوصیات برجسته مرغ های بومی، سازگار شدن با شرایط تغذیه ای نامناسب در روستا است. به طوری که ۰ تا ۱۰ درصد تغذیه مرغ بومی با استفاده از چرای آزاد و بقیه با غذای دستی تأمین می شود.

غذای مرغ های بومی متشکل از ضایعات کشاورزی، مازاد غذای سفره خانوار روستایی، پسچر علوفه و سبزی ها و جانوران ریز مانند بعضی از کرم ها می باشد که می توان با اضافه کردن مقداری مکمل غذایی، کیفیت غذای آنها را افزایش داد.

مواد مورد استفاده در جیره ضایعات کشاورزی و صنعتی، از جمله دانه های شکسته و نا مرغوب گندم، جو، برنج، نان ته سفره، زبره گندم، سبوس گندم، تفاله های گیاهی مازاد کارخانه های روغن کشی و صنعتی و … که قابل استفاده در تغذیه انسان ها نیست، در جیره می تواند مورد استفاده قرار گیرد.

چرای آزاد

چرای آزاد مرغ بومی

مرغ های بومی ساعاتی از روز را در روستا، مراتع و مزارع اطراف آن به چرا میپردازند و از مواد غذایی موجود در این محل ها استفاده می کنند. بسیاری از این مواد از جمله «علوفه سبز؛ یونجه و شبدر» ، « علوفه تیره گندمیان (گرامینه ها)» و یا «گیاهان وحشی» ارزش غذایی فراوانی دارند که حاوی ویتامین ها، مواد معدنی و پروتئین مورد نیاز بدن طیور می باشند. میزان فیبر خام در جیره مرغ های بومی تا ۱۰٪ قابل تحمل است به شرط آنکه انرژی و مواد مغذی مورد نیاز تأمین شود.

محدودیت ها در جیره مرغ های بومی

آموزش پرورش مرغ بومی | در یک جیره غذایی، هر یک از مواد زیر، حداکثر به نسبت های یاد شده می تواند مورد استفاده قرار گیرد؛ گندم تا ۵۰٪ – جو تا ۷۰٪ – سبوس گندم و برنج تا ۳۰٪ – ذرت تا ۹۵٪ – دانه حبوبات تا ۱۵٪ – ملاس ۲ تا ۳٪ – پودر کشک تا ۳٪ سه کنجاله بندرک حداکثر ۳ تا ۵٪ نمک طعام ۰/۲۵ ٪ تا ۸/۵ ٪ – چربی تا ٪- پودر صدف تا ۸٪ ذرت و گندم در تغذیه طیور می توانند جانشین همدیگر شوند.

در صورت استفاده از هر یک از این دو ماده، بهتر است از دیگری استفاده نشود و یا استفاده از آن محدود شود. استفاده از سیر و ماست در جیره مرغ بومی، برای تقویت و بالا بردن مقاومت بدن و استفاده از خاصیت ضد عفونی کنندگی سیر در هنگام بیماری بسیار مؤثر است. آماج کردن جیره غذایی با مقداری دوغ، باعث بالا رفتن کیفیت جیره مصرفی شده و عوارض مسمومیت را در هنگام بروز، در مرغ های بومی کاهش میدهد.

چون در تغذیه مرغ های بومی تخمی لازم است از مواد معدنی مانند کلسیم و فسفر استفاده شود، می توان به چند روش اقدام به تهیه آن ها کرد.

مقاله مرغ بومی

۱- استخوان های حاصل از لاشه دام های کشتار شده را می توان جمع آوری کرد و در آب داغ مورد شستشو قرار داد، به طوری که چربی روی استخوان ها پاک شود. بعد با پودر کردن آنها می توان مقدار مورد نیاز را وارد جیره مرغ های بومی کرد.

۲- استفاده از سنگ آهک در تغذیه طیور، به این صورت که سنگ آهک را پودر کرده و به تدریج به جیره اضافه می کنند. اگر یکباره مقدار زیادی از سنگ آهک وارد جیره شود، ممکن است سبب مسمومیت در طیور شود. حداکثر به میزان ۲/۵٪ می توان از پودر سنگ آهک در جیره مرغ های بومی استفاده کرد و ۱٪ در جیره نیمچه ها وارد نمود.

۳- در شهرهای حاشیه دریا، می توان از پودر صدف جمع شده در ساحلی، به مقدار حل اکثر ۷ تا ۸ درصد وارد جیره مرغ های تخمی کرد. این مقدار در جوجه و نیمچه ها، در حدود ۱ تا ۲ درصد است.

تغذیه مرغ بومی در روستا

تذکر

آموزش پرورش مرغ بومی | چون تغذیه طیور در حد تأمین انرژی مورد نیاز بدن انجام می شود، لازم است « در فصول گرم، از غذاهای با پروتئین و املاح زیاد» و «در زمستان از جیره های پرانرژی » استفاده کرد. استفاده از مواد معدنی مانند پودر استخوان یا پودر صدف به طور آزاد در دانخوری ها بسیار مفید می باشد. به این وسیله، کمبود مواد معدنی بدن مرغ ها تأمین می شود.

جمع آوری پوسته تخم مرغ و استفاده از آن در تغذیه طیور، به این دلیل که ممکن است آلوده به عوامل بیماری زا باشد، توصیه نمی شود.

گندم، ذرت، جو و برنج از غذاهای پر انرژی هستند، بنابراین استفاده از هر یک از این مواد در جیره طیور باعث محدودیت در مصرف دیگری می شود.

سبوس، جو و سایر مواد خشبی، به علت داشتن مقدار زیادی فیبر، به مقدار متناسب باید وارد جیره شود. در هنگام شروع تغذیه با سبوس، توصیه می شود به مقدار ۲٪ ملاس نیز وارد جیره شود و با آب قند در اختیار جوجهها قرار داده شود تا مانع چسبندگی سبوس به سنگدان شود.

مرغ بومی – مرغ روستایی

در فصول گرم سال با اقداماتی از قبیل؛

– دادن آب خنک به طیور

-خیس کردن و گلوله کردن غذا به اندازه های قابل استفاده

-و خورانیدن غذای دستی در ساعت های خنک روز (مانند صبح زود و غروب)

-می توان مصرف غذا را در طیور بومی افزایش داد که باعث بالا رفتن تولید می شود.


لازم به ذکر است چنانچه نیاز به جوجه کشی از مرغ بومی در روستاها و یا هر جای دیگری داشته باشید میتوانید از دستگاه های جوجه کشی ساخت گروه صنعتی اسکندری استفاده نمایید که امکان جوجه کشی تمام اتوماتیک را در اختیارتان قرار خواهد داد.